Παιχνίδια και φυσική

Την εβδομάδα που μας πέρασε βγήκε η τελική έκδοση του Crayon Physics Deluxe. Αυτό είναι ένα παιχνίδι για PC ιδιαίτερα πρωτότυπο, το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Independent Games Festival του 2008 (εδώ υπάρχει η λίστα με τα παιχνίδια που βραβεύτηκαν μαζί με screenshot και περιγραφές).

Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι πολύ απλός. Πρέπει να κάνεις την κόκκινη μπάλα να φτάσει στο αστεράκι. Αυτό το κάνεις ζωγραφίζοντας διάφορα σχέδια πάνω στο “χαρτί” και αυτά αμέσως αλληλεπιδρούν με τα αντικέιμενα του περιβάλλοντος. Τα γραφικά του μπορεί να μην είναι τελευταίας τεχνολογίας αλλά αυτό δεν λέει τίποτα απολύτως (το gameplay του είναι τόσο ιδιαίτερο που σε κάνει να κολλάς). Τα levels του παιχνιδιού είναι πάνω από 70 και έχει και ενσωματωμένο level editor σε περίπτωση που θέλετε να φτίαξετε και να παίξετε το δικό σας.

Δείτε το video για να πάρετε μια γεύση από το παιχνίδι:

Μπορείτε να κατεβάσετε την δοκιμαστική έκδοση του παιχνιδιού απο εδώ.

Το παιχνίδι θυμίζει λίγο ένα πολύ εντυπωσιακό πρόγραμμα που έχει φτιάξει πειραματικά το ΜΙΤ και λέγεται ASSIST. Στην ουσία είναι ένας προσομοιωτής φυσικής που αναγνωρίζει τα αντικείμενα που σχεδιάζει ο χρήστης με το χέρι του και προσομειώνει τις αλληλεπιδράσεις τους.

Ιδού στην πράξη:

Δυστυχώς αυτό το πρόγραμμα δεν είναι διαθέσιμο για download αλλά όποιος θέλει να δοκιμάσει κάτι παρόμοιο υπάρχει το PHUN. Είναι freeware και έχει πάρα πολλές επιλογές και ρυθμίσεις για να κατασκευάσεις διάφορα πράγματα. Κατεβάστε το απο εδώ.

Ακολουθεί video απο το PHUN :

Για όσους έχουν Tablet PC, η Microsoft μαζί με το ΜΙΤ έχει φτιάξει και διαθέτει δωρεάν το Microsoft Physics Illustrator που είναι και αυτό ένας προσομοιωτής αλληλεπίδρασης δυσδιάστατων αντικειμένων που σχεδιάζονται από τον χρήστη. Αυτό δεν το έχω δοκιμάσει επειδή θέλει Tablet PC, αλλά απ’ότι βλέπω εδώ κάποιοι έχουν βρεί τρόπο για να τρέχει και σε απλό PC.

Μήπως ζούμε σε μια προσομοίωση;

Σύμφωνα με τον φιλόσοφο του πανεπιστημίου της Οξφόρδης Nick Bostrom η πιθανότητα να ζούμε ήδη σε μια προσομοίωση κάποιου υπολογιστή είναι 20% . Η απλοποιημένη έκδοση του επιχειρήματός του είναι η εξής (μεταφράζω απο σχετικό άρθρο στην wikipedia):

1. Είναι πιθανό ένας πολιτισμός να μπορεί να δημιουργήσει μια προσομοίωση υπολογιστή που να περιέχει άτομα που έχουν τεχνητή νοημοσύνη.

2. Ένας τέτοιος πολιτισμός πιθανότατα θα έτρεχε πολλές (μάλλον δισεκατομμύρια) από αυτές τις προσομοιώσεις (για πλάκα, για έρευνα, κλπ).

3. Ένα προσομοιωμένο άτομο μέσα στην προσομοίωση, δεν θα ήξερε οτι βρίσκεται μέσα σε μια προσομοίωση – θα είναι απλά η καθημερινή του δραστηριότητα αυτό που θα αποκαλεί “πραγματικό κόσμο”.

Οπότε η τελική ερώτηση είναι – αν κάποιος δεχτεί οτι τα θέματα 1,2,3 είναι τουλάχιστον δυνατά, ποιό από τα ακόλουθα είναι πιο πιθανό;

α. Είμαστε ένας πολιτισμός στο σύμπαν ο οποίος θα αναπτύξει τελικά την ικανότητα να τρέχει εξομοιώσεις τεχνητής νοημοσύνης; ή

β. Είμαστε μία απο τις δισεκατομμύρια προσομοιώσεις που τρέχουν ήδη; (Θυμηθείτε το θέμα 3)

Για περισσότερες λεπτομέριες δείτε το σχετικό άρθρο στην New York Times , στην wikipedia , και πολύ αναλυτικά (από τον ίδιο τον Nick Bostrom), όλος ο συλλογισμός του.